දිනක්, දරුණු ලැව් ගින්නක් පැතිරෙන්නට විය. එය ගස්, වැල්, සතුන්, සහ වාහන පවා බිලිගනිමින් ඉදිරියට ඇදුනි. මේ වියවුල සහ විනාශය අතරින්, සියල්ලන්ම කලබලයෙන් දිව ගිය මොහොතක, පොලිස් නිලධාරියෙකු පිළිස්සුණු මෝටර් රථයක් වෙත ළං විය.
ඔහු දුටු දසුනින් ඔහු ගොළු විය. එම දසුන, ගින්නෙහි රෞද්රත්වය පවා යටපත් කළේය.
පිළිස්සී ගිය මෝටර් රථයේ අළු ගොඩක් මත, මව් වලසෙකු චලනය නොවී හිඳගෙන සිටියාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ ගිනි දැල්වලට වඩා ගැඹුරු වූ වේදනාවකි. ඇය තදින්ම තුරුළු කරගෙන සිටියේ ඇගේ කුඩා පැටවාගේ නිසල දේහයයි. පැටවා ගින්නට හසු නොවූවද, දුම් ආශ්වාස කිරීම නිසා දිවි හැර ගොස් තිබුණි.
මව් වලසාට, කැලෑවට දිව ගොස් ඇගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට අවස්ථාව තිබුණද, ඇය එය ප්රතික්ෂේප කර තිබුණි. ඇගේ මුළු ලෝකයම වූ ඒ කුඩා දේහය, ඇය තම මරණයටත් වඩා තදින් ආරක්ෂා කළාය. ගලවාගැනීම් නිලධාරීන් පැමිණ, පැය ගණනාවක් තිස්සේ ඉවසිලිවන්තව මව් වලසාට ළං වූහ. ඔවුන්ට අවශ්ය වූයේ, එම කුඩා සිරුර ඉවතට ගෙන නිසියාකාරව භූමදානය කිරීමටය.
මව් වලසාට සියලු දෙනා කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීමට බොහෝ වේලාවක් ගත විය. වේදනාවෙන් හා බියෙන් යුතුව ඇය නිහඬවම සිටියාය. අවසානයේදී, ගලවාගැනීම් කණ්ඩායම ඉතා පරිස්සමෙන්, කුඩා පැටවාගේ දේහය ඇය වෙතින් මුදා ගෙන රැගෙන යන විට, මව් වලසා එකම තත්පරයකට හෝ පැටවා අත්හැරියේ නැත.
ඇය, ශෝකයේ සෙවණැල්ලක් මෙන්, මද දුරකින් ඈත්ව, ඔවුන් පසුපසින් ගියාය.
ඒ වේදනාත්මක ගමනේදී, මව් වලසා කිසිවිටෙකත් කෑ ගැසුවේ හෝ ප්රචණ්ඩ වූවේ නැත. ඇය, මවකගේ නිශ්ශබ්ද ශක්තිය සහ නොසැලෙන ආදරය ලොවට පෙන්වා දුන්නාය.
විනාශයේ අළු ගොඩෙන් නැඟී ආ මේ කතාව, හුදෙක් වන සතෙකුගේ කතාවක් නොවීය – එය සත්ය ආදරය කිසිවිටෙකත් පසුබට නොවන, කිසිවිටෙකත් අත් නොහරින, සහ මරණයටත් වඩා බලවත් බවට ලොවට කියා දුන් ගැඹුරු පාඩමකි.
මව් වලසා, විනාශය මැද සිටි, නොසැලෙන සෙනෙහසේ සංකේතයයි.
