නිශ්චලතාවයේ නිල් පැහැයක් ගත් රාත්රියකි. තායිලන්තයේ ඝන කැලෑවේ, කොළ අතරින් පෙරී ආ සඳ එළිය පරණ, දැවැන්ත පියානෝවක කළු පැහැති ඔප දැමූ මතුපිට මත වැටී තිබුණි. එය කිසියම් රහසක් සඟවාගෙන සිටිනා සේය.
පියානෝව ඉදිරියේ වාඩි වී සිටියේ පෝල් බාර්ටන්ය, ඔහුගේ ඇඟිලි යතුරු මත තබා, දකුණු අතේ මාපටැඟිල්ල ත්රිකෝණාකාර කුහරයක් මෙන් වැදී තිබූ කැළලක් මත මොහොතක් නතර විය. ඔහු මේ රාත්රියේ ප්රසංග ශාලාවක සිටියේ නැත; ඔහු වෙනුවෙන් අත්පොළසන් නාද කළේ වන සතුන්ගේ හඬයි. වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඔහු අලින්ට සංගීතය වාදනය කර ඇත ඒවා අලීන්ට සුව කිරීමේ ගීත විය.
ඔහුගේ ප්රේක්ෂකයා වූයේ මොන්ග්කොල්ය. ඔහු 61 වියැති ඇත් රාජෙකි. ඔහු තමන් අසලින් සිටින ගසක කඳට හේත්තු වී සිටියේය. මොන්ග්කොල්ගේ සිරුර දුක්බර කෞතුකාගාරයක් බඳු විය; ඔහුගේ සම මත වූ සෑම රැළ්ලක්ම, ඔහුගේ කනෙහි වූ සෑම සීරීමක්ම, ඔහු දැව ඉල්ලම්වලදී විඳි වෙහෙස සහ වේදනාව කියා පෑවේය. ඔහු අද නිදහස්ය, නමුත් මතකයන්ගෙන් නම් නිදහස් නොවීය. ඒවා ඔහුගේ දැවැන්ත හදවතේ සිර වී තිබුණි.
පෝල් ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන වාදනය ආරම්භ කළේය. බීතෝවන්ගේ “Moonlight Sonata” හි පළමු ස්වර නිකුත් විය.
ඩම්… ඩාම්… ඩී…
එය ගලා යන ජල ධාරාවක් මෙන් කැලෑව හරහා ගමන් කළේය. සංගීතය වාතලය සැහැල්ලු කළේය.
මොන්ග්කොල් මුලින් චලනය නොවීය. ඔහු නිශ්චලව සිටියේය, ඔහුගේ විශාල කන් යුගල පමණක් ඉදිරියට හැරී තිබුණි. නමුත් තනුව දිග හැරෙද්දී, එය පැරණි මිතුරෙකු මෙන් ඔහුට කතා කරන්නට විය. මොන්ග්කොල් සෙමින් ගසෙන් ඉවතට පිය නැගීය. ඔහුගේ පාද නිස්සබ්ද විය. මහා ජීව ශක්තියක් ඇති සතෙකු මෙතරම් මෘදු ලෙස ගමන් කරන්නේ කෙසේදැයි පෝල් කල්පනා කළේය.
ඇත් රාජයා පියානෝව අසල නතර විය. තනුව ඔහුගේ සිරුරට ඇතුළු විය. ඔහුගේ හොඬවැල සෙමෙන් පැද්දමින් පියානෝ තාලයට මුසුවන්නට විය. මොන්ග්කොල්ගේ දෑස් අඩක් වැසී තිබුණි. ඒ ඇස් තුළ තිබූ දැඩි වෙහෙසකර බව දැන් පහව ගොස්, ඒ වෙනුවට මුදු මොළොක් සැහැල්ලු බවක් රජ විය. ඔහුගේ සිරුර දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඔහු උසුලාගෙන සිටි බර මුදා හරින බවක් පෝල්ට දැනෙන්නට විය.
පෝල් වාදනය දිගටම කරගෙන ගියේය. ඔහුගේ සිතේ තිබුණේ ශිල්පය නොව, සන්නිවේදනයයි. යතුරු ස්පර්ශ කිරීමෙන් ඔහු මොන්ග්කොල්ට කීවේ, ‘ඔබ තනි වී නැත. ඔබ ආරක්ෂිතයි. ඔබ ආදරය ලැබිය යුත්තෙක්.’
අවසාන ස්වරය, ශබ්දයක් මෙන් නොව නිශ්ශබ්දතාවයක් මෙන්, රාත්රියට මුසු විය.
පෝල් දෑත් ඉවත් කර නිහඬ විය.
මොන්ග්කොල්ගේ හිස පහතට වැටී තිබුණි, ඔහුගේ ශරීරය බිඳෙනසුලු බවක් පෙනෙන්නට විය.
පෝල් පුටුවෙන් නැඟිට, සෙමින් අලියා වෙත ගියේය. ඔහු මෘදු ලෙස මොන්ග්කොල්ගේ හොඬවැල ස්පර්ශ කළේය. මොන්ග්කොල් ඊට ප්රතිචාර දැක්වූයේ පෝල්ගේ අත වටා තම හොඬවැලේ අග ගැට ගසමින්—එය මිනිස් වචනවලට වඩා ගැඹුරු වූ භාෂාවකි.
එම ස්පර්ශයෙන් පසු මොන්ග්කොල් තවත් මොහොතක් සිටියේය. ඉන්පසු, කාලය නැවතුණාක් මෙන්, ඔහුගේ සිරුර සෙමෙන් පහළට ගියේය. දණ නමා, ඉන්පසු පැත්තට හැරී, ඔහුගේ දැවැන්ත සිරුර ඉතා මෘදු ලෙස බිම වැතිරුණි. ඔහුගේ හුස්ම ගැනීම ස්ථාවර විය.
පෝල්ට ඇඬෙන්නට තරම් විය. ඔහු දශක ගණනාවක් තිස්සේ අසීමිත වේදනාවෙන් හා බියෙන් ජීවත්ව සිටි සතෙකු දෙස බලා සිටියේය, ඔහු දැන් සංගීතයෙන් ලද සැනසිල්ලේ නිදා ගනිමින් සිටියේය.
පෝල් හිස පහත් කර රහසින් කීවේය: “සුබ රාත්රියක්, මගේ මිත්රයා. ඔබ දැන් නිදහස්.”
එම නිහඬ, සඳ එළියෙන් පිරුණු රාත්රියේ, පියානෝව සහ නිදා සිටින ඇත් රාජයා ලොවට පාඩමක් කියා දුන්නේය:
සමහර සුව කිරීම් සඳහා වචන අවශ්ය නොවේ. අවශ්ය වන්නේ හදවතින් නිකුත් වන තනුවක් පමණි. මොන්ග්කොල්ගේ නින්ද, ඔහුගේ දිගු වෙහෙසකර ජීවිතයේ දී ඔහු ලද පළමු සැබෑ නිදහස් නින්ද විය.❤️
Source – Madhu Weerasooriya
