ජයග්රහණය පමණක් අගය කරන ලෝකයක, පරාජය වෙමින්ම ලෝකයේම ගෞරවය දිනාගත් කතා ඇත. ඒ අතරින් අමතක නොවන නාමයක් තමයි රණතුංග කරුණානන්ද. දශක ගණනක් ගතවී තිබුණත්, ඔහුගේ කතාව අදටත් මිනිසුන්ගේ හදවත් තුළ ජීවමානයි.
1964 ටෝකියෝ ඔලිම්පික් උළෙලේදී පිරිමි මීටර් 10,000 තරගයට එක් වූ කරුණානන්ද, අවසන් ස්ථානයට පත්වුණත් ලෝකයම කතා කළ ධාවකයෙක් වුණා. ශ්රී ලංකාවේ ජපාන තානාපති අකියෝ ඉසොමාටා පවසන පරිදි, කරුණානන්දගේ කතාව අදටත් ජපානයේ පාසල් පෙළපොත්වල උගන්වනු ලබනවා. උත්සාහය අත් නොහැරීමේ අගය කියාදෙන ජීවමාන පාඩමක් ලෙස එය පරපුරෙන් පරපුරට යනවා.
තරගයේදී ඔහු ප්රමුඛ ධාවකයන්ට වඩා වට තුනක් පසුපසින් සිටියා. අනෙක් සියලු දෙනා තරගය නිමා කළ පසුවත්, ඔහු තනිවම දිවුවා. මුලින් සිනාසුණු ප්රේක්ෂකයින්, ඔහුගේ නොසැලෙන උත්සාහය දැක ගෞරවයෙන් නිහඬ වුණා. අවසානයේ ඔහු ඉලක්ක රේඛාව පසු කරන මොහොතේ, ක්රීඩාංගණය පුරා සිටි දහස් ගණනක් ජනතාව අසුන්වලින් නැගී සිට ඔහුට අත්පොළසන් දුන්නා.
එදා කරුණානන්ද දරුණු සෙම්ප්රතිශ්යාවකින් පීඩා විඳිමින් සිටියා. ඒත්, රට වෙනුවෙන් තරගයට එක් වූ ඔහු, මැදින් නතර වීම ප්රතික්ෂේප කළා. “මාව තෝරාගත්තේ දුවන්න. ඒ නිසා මගේ එකම අරමුණ වුණේ තරගය අවසන් කිරීම,” යනුවෙන් ඔහු පසුව පැවසුවා. ජයග්රහණය නොලැබුණත්, උත්සාහය අත් නොහැරීම තමයි ඔහුගේ සත්ය ජය.
පසුදා ජපන් පුවත්පත් ඔහු ගැන ලියා තිබුණේ, “ජයග්රාහකයාට සුබ පැතුම් – අවසානයට පැමිණි ධාවකයාට ගෞරවය” කියලා. එදා සිට අද දක්වා, ඔහුගේ කතාව ජපන් සමාජය තුළ ප්රේරණාත්මක සිහිවටනයක් වී තිබෙනවා.
තානාපතිවරයා කියන පරිදි, “කරුණානන්ද තවමත් ජපානයේ දුවමින් සිටිනවා.” ඒ ඔහුගේ ශරීරයෙන් නොව, ඔහුගේ කතාවෙන්. උත්සාහය අත් නොහැරීම, අභිමානයෙන් රට නියෝජනය කිරීම සහ පරාජය තුළින් ගෞරවය දිනාගැනීම කියන අගයන්, අදටත් පරපුරට පණිවිඩයක් දෙමින් දිව යනවා.
ජයග්රහණය නොලැබුණත්, ලෝකය ජයගත් මිනිසෙක් ලෙස රණතුංග කරුණානන්ද අදටත් අපට කියා දෙන්නේ එකම පාඩමක්… ජයග්රහණය හැමදාම පදක්කමෙන් නොමැත. සමහර විට ඒක අත්හැර නොදමන හදවතකින් උපදින දෙයක්.”
