සාමාන්යයෙන් කතෝලික පල්ලියක් කියන්නේ සුදු ලෝගුවකින් සැරසී, අල්තාරය මත දේව පූජාව පවත්වන සාම්ප්රදායික පූජකවරයෙකු මතක් කරන ස්ථානයක්.
නමුත් රාගම, පේරලන්ද පාරේ අංක 34 දරන නිවසට පිය නඟන කෙනෙකුට හමුවුණේ එවැනි සාම්ප්රදායික රූපයක් නොවෙයි.
කළු රැවුලකින් මුහුණ සරසා, ශාකසාර තෙල් සුවඳ දෑත් පුරා රැඳුණු ඒ අපූරු පූජකවරයා, ආයුර්වේද සුදුසුකම් ලත්, රජයේ ලියාපදිංචි වෛද්යවරයෙකු වූ ගරු වික්රම ෆොන්සේකා පියතුමාය. කිතුනු පූජකත්වය සහ දේශීය වෙදකම එකම ජීවිතයකින් ජීවත් කළ දුර්ලභ චරිතයක් ලෙස උන්වහන්සේ හඳුන්වන්න පුළුවන්.
ආනන්දයෙන් ආරම්භ වූ ගමන
ජාඇල තුඩැල්ලේ උපත ලැබූ වික්රම ෆොන්සේකා, කොළඹ ආනන්ද විද්යාලයේ උසස් පෙළ හදාරූ සිසුවෙකි. එම පාසලේ දේශීයත්වය සහ ජාතික හැඟීම ඔහුගේ චින්තනයට බලපෑම් කළ බව කියවෙයි.
පසුව කොළඹ විශ්වවිද්යාලයෙන් සත්ත්ව විද්යා උපාධියක් ලබාගත්තද, ඔහුගේ ඇතුළත දිව ගියේ පාරම්පරික වෙදකමේ ලේ සබඳතාවයයි. මවගේ සීයා සර්වාංග වෙද මහතෙකු වූ අතර, පියා ද අසල්වැසියන්ට නොමිලේ වෙදකම් කළ මනුෂ්ය හිතවාදියෙකි.
විශ්වවිද්යාල සමයේ වැළඳුණු රෝගයකින් පසු බයිබලය කියවීමට යොමු වූ ඔහු, එම අත්දැකීමෙන් පසුව පූජකවරය වෙත හැරෙයි. 1991 දී පූජකත්වය ලබාගත් ඔහු, මුලින් ගුරු වෘත්තියෙන් සේවය කළද, තම කැඳවීම ඇත්තේ පල්ලියේ බිත්ති ඇතුළත නොව ජනතාව අතර බව ඉක්මනින්ම තේරුම් ගත්තේය.
ආගම, මිනිසා සහ විවේචනය
වික්රම පියතුමා නිතරම ආගමික සංස්ථා තුළ පවතින මතුපිට භක්තිය ගැන විවේචනාත්මක විය.
“මාව පෝෂණය කළේ මේ මිනිස්සු. ඒ නිසා මිනිස්සුන්ගේ දුක් වෙනුවෙන් නැගී සිටීම මගේ යුතුකම,” යනුවෙන් උන්වහන්සේ පැවසූ වදන් බොහෝ දෙනාගේ මතකයේ අදත් ඇත.
උන්වහන්සේගේ විවේචන කිසිවිටෙකත් ආගමට එරෙහි නොවී, ආගම මිනිසාට සේවය කළ යුතුය යන මූලධර්මය මත පදනම් වූවකි.
සුනාමිය සමඟ පෙනී ගිය මනුෂ්යත්වය
2004 සුනාමි ව්යසනයේදී වික්රම පියතුමාගේ මානවහිතවාදී ස්වභාවය වඩාත් පැහැදිලි විය. කළුතර ප්රදේශයේ සේවය කරමින්, දින ගණනාවක් ආහාර පවා අමතක කර තුවාලකරුවන්ට වෙදකම් කළ බව ඔහු සමීපව දැන සිටි අය කියයි.
එතනින් නතර නොවී, පියාගෙන් උරුම වූ ඉඩමක් විකුණා, සුනාමියෙන් අසරණ වූ පවුල් සඳහා නිවාස 55ක් ඉදිකිරීමටත් උදව් කළ බව සඳහන් වේ. එවැනි ක්රියා ඔහුගේ පූජකත්වය වචන වලින් නොව ක්රියාවෙන් ජීවත් කළ බවට සාක්ෂියකි.
වෙදකම සහ පූජකත්වය – එකම සේවාව
බොහෝ පූජකවරු විවේකය විනෝදයට යොදාගත් කාලවල, වික්රම පියතුමා ආයුර්වේදය හැදෑරීමට යොමු විය. කැඩුම් බිඳුම් වෙදකම, ශාකසාර බෙහෙත් සහ සම්ප්රදායික ප්රතිකාර ක්රම පිළිබඳ ඔහුට ගැඹුරු දැනුමක් තිබුණි.
අස්ථි භග්නයකදී පත්තු සකස් කිරීමේ සිට රෝගීන් සුවපත් කිරීම දක්වා, ඔහුගේ වෙදකම ගමේ මිනිසුන්ට සැබෑ ආශීර්වාදයක් විය.
“ෆාදර් කෙනෙක්ට මේවා සුදුසු ද?” යන විවේචන තිබුණත්, ඔහුගේ පිළිතුර සරලය – සැබෑ ආගම මිනිසාගේ වේදනාව නිවීමයි.
පල්ලිය පාත මාලයට ගෙන ගිය පියතුමා
වික්රම පියතුමා අසාධාරණයට එරෙහිව පාරට බැසීමට කිසිවිටෙකත් පැකිළුණේ නැත. ධීවර අරගල, ගොවි ගැටලු වැනි සමාජ ප්රශ්නවලදී ඔහු ජනතාව සමඟ සිටියේ පෙරමුණේමය.
සුඛෝපභෝගී ජීවිතය ප්රතික්ෂේප කළ ඔහු, පැරණි යතුරුපැදියක හෝ ත්රිරෝද රථයක ගමන් කළ සරල ජීවිතයක් ජීවත් විය. පල්ලියේ ලැගුම්ගෙය තුළ විශේෂ පහසුකම් නොතිබූ අතර, ගමේ මිනිසුන් ගෙන ආ බත් කටකින් ජීවත් වූ පියතුමා, පල්ලිය ජනතාවට සමීප කළ දුර්ලභ චරිතයකි.
නිහතමානී අවසන් ගමන
පෙබරවාරි 24 වන දින වික්රම ෆොන්සේකා පියතුමා ස්වර්ගස්ථ වූ අතර, අවසන් ගෞරව සඳහා ඔහුගේ දේහය කොළඹ රදගුරු මැදුරේ තැන්පත් කෙරිණි. පසුව මීගමුව තිල්ලන්දූව දේවස්ථානයට රැගෙන ගොස් අවසන් කටයුතු සිදු කරන ලදී.
අභාව වන විට උන්වහන්සේ වයස අවුරුදු 66ක් විය. එහෙත් මෙතරම් අසිරිමත් මිනිසෙකුගේ ගමන පිළිබඳ සමාජය තුළ ලැබුණු අවධානය සීමිත වූයේ කෙසේද යන්න අදත් ප්රශ්නයකි.
සුවඳක් ලෙස ඉතිරි වූ ජීවිතයක්
වික්රම ෆොන්සේකා පියතුමාගේ දේහය අද මැටි වුවද, ඔහු ජීවත් කළ මනුෂ්යත්වය මැරී නැත. පේරලන්ද පාරේ ඒ පුංචි වෙදගෙදරින් හමා ගිය තෙල් බෙහෙත් සුවඳත්, පීඩිතයන් වෙනුවෙන් නැගී සිටි හඬත්, බොහෝ දෙනාගේ හදවත්වල තවමත් රැඳී ඇත.
සැබෑ පූජකත්වය පල්ලියේ බිත්ති ඇතුළත නොව, මිනිසුන්ගේ වේදනාව අතර ජීවත් කළ මිනිසෙකු ලෙස, වික්රම ෆොන්සේකා පියතුමාගේ නම දිගු කලක් මතකයේ රැඳෙනු ඇත.
