ශාසනයේ නාමයෙන් යළි දේශපාලන පුනර්ජීවනයක් එපා! පාද යාත්‍රාවේ පාඩම අමතක නොකරමු!
නොවැම්බර් 11 වැනිදා මිහින්තලේ කටුසෑය අබියසදී ආරම්භ කිරීමට නියමිත සත්‍යග්‍රහය සහ අධිෂ්ඨාන පූජාව පිළිබඳව මේ වන විට සමාජයේ කතාබහක් නිර්මාණය වී තිබේ.
සම්බුද්ධ ශාසනයට සහ බෞද්ධ උරුමයන්ට එරෙහිව එල්ල වන බවට චෝදනා කෙරෙන තර්ජන හා අභියෝගවලට විරෝධය පළ කිරීම එහි ප්‍රකාශිත අරමුණයි. ඒ වෙනුවෙන් ගිහි පැවිදි ජනතාව පෙළගැසීමේ අයිතිය කිසිවකුට ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. එහෙත් මෙහිදී අප සියලු දෙනා අවධානය යොමු කළ යුතු ඉතා වැදගත් කරුණක් තිබේ. එනම්, ශාසනයේ නාමයෙන් ආරම්භ වන මේ සටන යළිත් දේශපාලන තක්කඩියන්ගේ පුද්ගලික ගැලවීමේ ව්‍යාපෘතියක් බවට පත් නොවීමට වගබලා ගැනීමයි.
කොළඹදී පැවැති මාධ්‍ය හමුවකදී පූජ්‍ය උලපනේ සුමංගල හිමියන් ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙම වැඩසටහන සමස්ත ලංකා බෞද්ධ මහා සම්මේලනය නියෝජනය කරමින් මෙහෙයවන බවත්, එය කිසිදු දේශපාලන අරමුණක් හෝ පක්ෂග්‍රාහීත්වයක් සහිත වැඩසටහනක් නොවන බවත්ය. සංවිධානයේ සභාපති චන්ද්‍රා නිමල් වාකිෂ්ඨ මහතාද එම ස්ථාවරය තහවුරු කර සිටියේය.
එසේ නම් අපට මතු කළ හැකි සාධාරණ ප්‍රශ්නය වන්නේ, එම උතුම් අරමුණට සහාය දෙන මුවාවෙන් දේශපාලනිකව පරාජයට පත්වූ, ජනතා විශ්වාසය අහිමි කරගත් පුද්ගලයන් කිහිපදෙනකු යළිත් එහි ප්‍රධාන චරිත බවට පත්වීමට ඉඩ දිය යුතුද යන්නයි.
මේ සම්බන්ධයෙන් අපට අමතක කළ නොහැකි ආසන්නතම අත්දැකීම වන්නේ පූජ්‍ය ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන්ගේ සිවුර බලහත්කාරයෙන් ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මතු වූ ගැටලු සහ ශාසනික අරමුණු මුල් කරගනිමින් මහනුවර ශ්‍රී දළදා මාලිගාව අසලින් ආරම්භ වූ පාද යාත්‍රාවයි.
එම පාද යාත්‍රාව ආරම්භ වූයේ පැහැදිලි ශාසනික හා සමාජීය අරමුණු කිහිපයක් මුල් කරගෙනය. මුල් අවස්ථාවේදී එය අවතක්සේරු කරමින් ආණ්ඩුව පාර්ශ්වයෙන් විවිධ සමච්චල් සහ විවේචන එල්ල වුවද, කාලයත් සමඟ එය වටා ජනතා සහයෝගයක් ගොඩනැඟෙමින් තිබිණි. එහෙත් කඩවතින් පසු ඔක්තෝබර් 15 වැනිදා යළි ගමන් ඇරඹීමත් සමඟ එම සටනේ ප්‍රතිරූපයට අනවශ්‍ය දේශපාලන සෙවණැලි වැටෙන්නට පටන් ගත්තේය.
ඒ අතර විමල් වීරවංශ ඇතුළු දේශපාලන චරිත කිහිපයක් ඊට සහාය පළ කරමින් පෙනී සිටීමත්, එම අවස්ථා ප්‍රචාරණය වීමත් සමඟ මුල සිටම එම සටනට එරෙහිව එල්ල වී තිබූ ඇතැම් චෝදනාවලට නැවතත් ඉඩකඩ විවර විය. විශේෂයෙන්ම, ඥානසාර හිමියන් නිදහස් කරගැනීමේ සටනක් මුවාවෙන් වෙනත් දේශපාලන අවශ්‍යතා ඉටු කරගැනීමට උත්සාහ කරන බවට එල්ල වූ සැකය යළි මතු විය.
මෙහිදී විමල් වීරවංශ වැන්නන්ගේ දේශපාලන භූමිකාව පිළිබඳව විශේෂයෙන්ම අවධානය යොමු කළ යුතුය. දේශපාලනිකව තමන්ට අහිමි වූ ජනතා අවධානය නැවත ලබාගැනීමටත්, තමන්ගේ දේශපාලන පැවැත්මට නව වේදිකාවක් නිර්මාණය කරගැනීමටත් මෙවැනි ජනතා හැඟීම් අවස්ථාවක් බවට පත්කරගත හැකිය.
එබැවින් ඔහු ඇතුළු දේශපාලන අවස්ථාවාදීන්ට මේ සටනේ නායකත්වය, ප්‍රචාරණය හෝ ප්‍රතිරූපය අත්පත් කරගැනීමට ඉඩ නොදීම සංවිධායකයන්ගේ මෙන්ම එයට සහාය දෙන ජනතාවගේද වගකීමකි.
මෙහිදී අප පැහැදිලිව වටහාගත යුතු දෙයක් තිබේ. කිසිදු දේශපාලනඥයකුට ශාසනය වෙනුවෙන් හඬ නැඟීම තහනම් කළ නොහැකිය. එසේම විපක්ෂයේ හෝ වෙනත් දේශපාලන පාර්ශ්වයක සාධාරණ සහාය ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුද නැත. එහෙත් සහාය දැක්වීම සහ අරගලය තමන්ගේ දේශපාලන වේදිකාවක් බවට පත්කර ගැනීම යනු එකිනෙකට වෙනස් කාරණා දෙකකි. පළමුවැන්න ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියකි. දෙවැන්න ශාසනික අරමුණට සිදුකරන බරපතළ හානියකි.
එසේම, මෙම සත්‍යග්‍රහය තුළ මූලිකවම පූජ්‍ය ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් නිදහස් කරගැනීමේ ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කර තිබේ. එය සම්බන්ධයෙන් නීතිමය හා ශාසනික වශයෙන් සාධාරණ සාකච්ඡාවක් පැවැත්විය හැකිය.
ත්‍රෛනිකායික මහනාහිමිවරුන්ගේ මැදිහත්වීම ඉල්ලා සිටීමද සංවිධායකයන්ගේ ප්‍රකාශිත ස්ථාවරයකි. නමුත් එම ඉල්ලීම දේශපාලනඥයන්ගේ පුද්ගලික ගැලවීමේ සටන් පාඨයක් බවට පත් නොවිය යුතුය. ශාසනයේ ගෞරවය, සංඝ සමාජයේ ස්වාධීනත්වය සහ නීතියේ සාධාරණත්වය යන සියල්ල එකසේ ආරක්ෂා විය යුතුය.
අනෙක් අතට, වත්මන් ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකලාපය විවේචනය කිරීමේ අයිතිය ඕනෑම පුරවැසියකුට තිබේ. ආණ්ඩුවේ යම් තීරණයක් බෞද්ධ උරුමයන්ට හෝ ශාසනික අයිතිවාසිකම්වලට හානිකර බවට සාක්ෂි සහිත චෝදනාවක් තිබේ නම්, ඒ පිළිබඳව ප්‍රශ්න කිරීමත්, විරෝධය දැක්වීමත් අත්‍යවශ්‍යය. එහෙත් එම විරෝධය පුද්ගලික දේශපාලන වෛරය, බලය අහිමි වීමේ වේදනාව හෝ යළි බලයට පැමිණීමේ අරමුණ සමඟ පටලවා නොගත යුතුය.
ශාසනය යනු කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක දේපළක් නොවේ. එසේම ශාසනය වෙනුවෙන් ගොඩනැඟෙන ජනතා බලවේගයක් යනු දේශපාලනිකව අතරමං වූ පුද්ගලයන්ගේ පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථානයක්ද නොවේ.
ඒ නිසා නොවැම්බර් 11 වැනිදා මිහින්තලේදී ආරම්භ වන සත්‍යග්‍රහය පිළිබඳව අපගේ අවධාරණය ඉතා පැහැදිලිය. එහි අරමුණ සැබැවින්ම ශාසනයේ ආරක්ෂාව නම්, එය මෙහෙයවිය යුත්තේ පක්ෂ දේශපාලනයෙන් නිදහස්, අවංක සහ වගකීම් සහගත ගිහි පැවිදි පිරිසකි. එහි ප්‍රධානතම හඬ විය යුත්තේ ශාසනයේ හඬ මිස විමල් වීරවංශගේ හෝ වෙනත් කිසිදු දේශපාලනඥයකුගේ හඬ නොවේ. එහි ප්‍රතිරූපය විය යුත්තේ බෞද්ධ උරුමය මිස පුද්ගල දේශපාලන ප්‍රතිරූප නොවේ.
එබැවින් සංවිධායකයන්ටද අප මතක් කරන්නේ එකම දෙයකි.
පාද යාත්‍රාවේදී සිදුවූ දේ නැවත සිදුවීමට ඉඩ නොතබමු. ශාසනයේ නාමයෙන් ජනතාව පෙළගැසෙන විට, ඒ ජනතා ශක්තියේ ප්‍රතිලාභය ලබාගැනීමට බලා සිටින දේශපාලන තක්කඩියන් ගැන අවදියෙන් සිටිමු.
නොවැම්බර් 11 සටන ශාසනය වෙනුවෙනි. එය කිසිවකුගේ දේශපාලන ගැලවීම වෙනුවෙන් නොවේ. මෙය තරයේ සිතට ගත යුතුය.
මිහින්තලේ සත්‍යග්‍රහය ආරක්ෂා කළ යුත්තේ ආණ්ඩුවේ අසාධාරණකම්වලින් පමණක් නොවේ. එහි උතුම් අරමුණ ගිලගැනීමට බලා සිටින දේශපාලන අවස්ථාවාදීන්ගෙන්ද එය ආරක්ෂා කළ යුතුය. ශාසනය වෙනුවෙන් හඬ නඟමු. එහෙත් ඒ හඬ විමල්ලාගේ දේශපාලන පුනර්ජීවනයේ හඬක් බවට පත්වීමට ඉඩ නොදෙමු.
ශාසනය රැකගනිමු. සටන රැකගනිමු. සටනේ නාමයෙන් එන තක්කඩි දේශපාලනය පරාජය කරමු!
