“සීට් එක්දාස් පන්සීයක් පුරවන්න මම කොච්චර කැම්පේන් එකක් කරන්න ඕනෙද? කොස්ටියුම් කීයක් අපි ඩිසයින් කරනවද? ලයිටින්වලට කොච්චර වියදම් කරනවද? සවුන්ඩ්ස්වලට, බෑන්ඩ්වලට… හැබැයි හඬට තියෙන තැන මම කියන්නද?”
මෙවැනි වචන කිහිපයක් තුළින්ම, ශ්රී ලාංකේය සංගීතයේ දැවැන්තත්වය මැනිය හැකි කලාකාරියක් පිළිබඳ අපූරු කතාවක් ශිහාන් මිහිරංග සිහිපත් කර තිබුණි.
ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ වර්තමානයේ විශාල ප්රසංගයක් සාර්ථක කරගැනීමට අප කොතරම් දේවල් වෙනුවෙන් වෙහෙසෙනවාද යන්නයි. ප්රචාරණයට විශාල මුදලක්, අලංකාර ඇඳුම්, දැවැන්ත ආලෝකකරණ, අති නවීන ශබ්ද පද්ධති, සංගීත කණ්ඩායම්… මේ සියල්ල එක් කරමින් ප්රේක්ෂකාගාරයක් පිරවීමට අප උත්සාහ කරනවා.
නමුත් සමහර කලාකරුවන්ට ඒ කිසිවක් අවශ්ය නොවේ.
ඒ සඳහා හොඳම උදාහරණයක් වන්නේ විශාරද නන්දා මාලිනියයි.
විශේෂ ඇඳුමක් නැත.
අතිශයෝක්තියෙන් කළ සැරසිලි නැත.
විශාල නර්තන කණ්ඩායමක් නැත.
අලංකාර වේදිකා උපක්රම අවශ්ය නැත.
ඇය සරලව පැමිණ, කොණ්ඩය ගොතා, වේදිකාවේ වාඩි වූ පමණින් ප්රේක්ෂකයාගේ අවධානය සම්පූර්ණයෙන්ම ඇය වෙත යොමු වෙයි.
ඇගේ හඬ පමණක් ප්රමාණවත්ය.
ඒ හඬ තුළ තිබෙන්නේ දශක ගණනාවක අත්දැකීම්ය. වේදනාව, ආදරය, දේශය, මනුෂ්යත්වය, සමාජය සහ ජීවිතය පිළිබඳ ගැඹුරු හැඟීම්ය.
ඒ නිසා නන්දා මාලිනියගේ ප්රසංගයකට යන මිනිසුන් යන්නේ ඇඳුම් බලන්නවත්, ලයිට් බලන්නවත්, වේදිකාවේ විශාලත්වය බලන්නවත් නොවේ.
ඔවුන් යන්නේ ඇගේ හඬ අසන්නටය.
කාලය වෙනස් වී ඇත. සංගීතය ඉදිරිපත් කරන ආකාරය වෙනස් වී ඇත. තාක්ෂණය අලුත් වී ඇත. ප්රසංග කලාව දිනෙන් දින විශාල වී ඇත.
එහෙත් සැබෑ කලාකරුවෙකුගේ වටිනාකම මැනෙන්නේ වේදිකාවේ ඇති උපකරණ ගණනින් නොවේ.
එය මැනෙන්නේ වේදිකාවෙන් බැස ගිය පසුවත් මිනිසුන්ගේ හදවත් තුළ ඉතිරිවන හැඟීමෙනි.
නන්දා මාලිනිය යනු ඒ සත්යය දශක ගණනාවක් පුරා ඔප්පු කළ කලාකාරියකි.
අදත් ඇය වේදිකාවට පැමිණෙන විට මිනිසුන්ට ඉඳගන්න පුටු සොයාගැනීමට අපහසු වන්නේ ඒ නිසාය.
ඇයට ප්රේක්ෂකයා ඇදගැනීමට විශාල ප්රචාරණයක් අවශ්ය නැත.
ඇගේ හඬම ඇගේ ප්රචාරණයයි.
කාලය ගෙවී ගියත්, පරම්පරා වෙනස් වුවත්, සැබෑ කලාවට වටිනාකම අඩු නොවන බව අපට මතක් කර දෙන නමක්…
විශාරද නන්දා මාලිනිය. ❤️
හඬක් පමණක් නොව, පරම්පරා ගණනාවක මතකයක් වූ හඬක්.
